Kasım ayında olmamıza rağmen 2. kez Stockholm'e kar yağdı. Tabii ben hemen dersi bırakıp kendimi dışarıda yürüyüşe verdim. Çok seviyorum kar yağışını. Yuvarlanma isteği ile dolup taşıyorum. Herneyse; sabah sevgilim seslendi. " Baaaak siyanh köpenke !! karların içinde yuvarlanıyor! :)" diye. Hemen elimdeki doğranmak üzere olan domatesi fıraltıp cama dayadım yüzümü.Yüzümdeki gülümseme siyah köpeğin kendini kaybetmesiyle daha da çoğaldı. Düşündüm... Kar yağınca köpekler, çocuklar ve benim gibi büyüyememişlerin iç sesi " Kendini kara at ve yuvarlan " oluyor. Köpekler de çocuklar gibi...çocuklar şen...ben de çocuklar gibi...Hele bir kar yağsa, o zaman kat kat büyüyen şenlik içimizde! Bol kar yağışlı, buzsuz günler dilerim hepiminize, hepimize...
